ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଅବସ୍ଥା
ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାଶ
 |
| ଚିତ୍ର -'ଏସ୍.ଏ. ରାଚିନ୍ସ୍କିଙ୍କର ସାଧାରଣ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ମାନସାଙ୍କ' (୧୮୯୫) ଚିତ୍ରକର - ନିକୋଲାଇ ବୋଗ୍ଦାନୋଭ୍ ବେଲ୍ସ୍କି (୧୮୬୮-୧୯୪୫) ଫଟୋ କ୍ରେଡ଼ିଟ - ୱିକିମିଡିଆ କମନ୍ସ୍ |
ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଶିକ୍ଷା
ବିଭାଗର କର୍ତ୍ତୁପକ୍ଷ ବିଶେଷ
ସାବଧାନ । ସେମାନେ ବିଦ୍ୟାଳୟ
ଲାଗି କୋଠାଘର ଲୋଡ଼ନ୍ତି,
ଛାତ୍ରବାସ
ନିମନ୍ତେ ଏଭଳି ଘର ଏଭଳି ଉରକରଣ
ଆୟୋଜନ କରନ୍ତି ଯେ ଉତ୍ତର କାଳରେ
ଛାତ୍ର ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମ କରି
ଅର୍ଥୋପାୟ ଦ୍ୱାରା କେବେ ସେଭଳି
ସଂସ୍ଥାନ କରିପାରିବା ସହଜ ନୁହେଁ ।
ସ୍କୁଲ କଲେଜମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ
ଯେତେ ଦୂର ସମ୍ଭବ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକର
ସ୍ଥାନରେ ହୋଇଥାଏ । ଯଥା ସମୟରେ
ବିଶ୍ରାମ ଏବଂ ବିହାର ନିମନ୍ତେ
ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥାଏ । ଘରେ ଛାତ୍ରର
ପାରିବାରିକ ଅବସ୍ଥା ଯାହା ହେଉ
ସ୍କୁଲ କଲେଜରେ ପଢିବା ବେଳେ
ଅଧିକାଂଶଙ୍କର ଖାଦ୍ୟପେୟରେ ତେତେ
ବେନିୟମ ବା ଅଭାବ ଘଟେ ବୋଲି
କୁହାଯାଇ ନପାରେ । ତଥାପି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ
ଛାତ୍ରସମାଜର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କାହିଁକି
ଆଶାନୁରୂପ ନୁହେଁ ?
ଉଦାରମୟ
ଏବଂ ମୁଣ୍ଡବ୍ୟଥା ଛାତ୍ରଦଳର
ସାଧାରଣ ରୋଗ । ଏହାଛଡ଼ା ଆଉ ଅନେକ
ପ୍ରକାର ବ୍ୟାଧି ଅଛି । ଗତବର୍ଷ
ବମ୍ୱେ ନଗରରେ କେତେକ ଛାତ୍ରଙ୍କର
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଦେଖା ଗଲା ୧୯୪୬ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ
୧୦୦୦ ଜଣଙ୍କର ତୋଟି,
ନାକ
ଏବଂ କାନରେ ଏପରି ଦୋଷ ରହିଅଛି
ଯେ ଅଳ୍ପ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ କ୍ଷୟ ରୋଗ
ହେବା ସମ୍ଭବ । ୧୨୩୮ ଜଣଙ୍କର ଦାନ୍ତ
ଖରାପ । ୪୮୪ ଜଣଙ୍କର ଆଖିରେ ଦୋଷ
ରହିଅଛି । ୨୭୩ ଜଣଙ୍କର ପ୍ଲୀହା
ବଢିଛି ଏବଂ ୯୧୬ ଜଣଙ୍କର ଫୁସ୍ଫୁସ୍
ଆଦି ଆଭ୍ୟନ୍ତରିକ ଯନ୍ତ୍ର
ଦୋଷଯୁକ୍ତ । ଅବଶ୍ୟ ଡାକ୍ତରମାନଙ୍କର
ଛୁଞ୍ଚିମାଛି ପରୀକ୍ଷା ହେତୁ
କାହାରି କାହାରି ପକ୍ଷେ ଟିକିଏ
ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶଙ୍କା ହୋଇଥିବା
ବିଚିତ୍ର ନୁହେଁ । ସେଥିଲାଗି
କିଛି ବାଦ ଦେଲେ ସୁଦ୍ଧା ସଙ୍ଖ୍ୟା
ତ ଅଳ୍ପ ଭୟଙ୍କର ନୁହେଁ । ଜନାକୀର୍ଣ୍ଣ
ସହରରେ ସ୍କୁଲ କଲେଜମାନଙ୍କର
ଅବସ୍ଥାନ ଏହି ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଭଙ୍ଗର
କାରଣ ବୋଲି ଅନେକେ ମନେ କରନ୍ତି ।
ଯଥାର୍ଥରେ ସହର ଜୀବନ ଦିନକୁ ଦିନ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ହୋଇପଡୁଅଛି ।
ବିଳାସିତା ବଢ଼ୁଛି ଛାତ୍ରଜୀବନରେ
ପୂର୍ବର ସେ ସଞ୍ଜମ ନାହିଁ । ପଞ୍ଜାବ
ଗଭର୍ଣ୍ଣମେଣ୍ଟଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ
ସଭାରେ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ଧୂମପାନ
ନିବାରଣ ଲାଗି ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ ବ୍ୟବସ୍ଥା
ହେଉଛି ପରା । ପୁଣି ଅଧ୍ୟୟନ ସମୟ ଅଧ୍ୟାପନାର ରୀତି ପାଠର ପରିମାଣ
ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରକୃତି ଇତ୍ୟାଦି
ନାନା କାରଣ ଏ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଭଙ୍ଗରେ
ସାହାଯ୍ୟ କରୁଅଛି ।
ପ୍ରାଚୀନ
କାଳରେ ବିଦ୍ୟାଳୟମାନ ସହରରୁ
ଦୂରରେ ଥିଲା । ବାହାରର କୌଣସି
ପ୍ରଭାବ ବା ପ୍ରଲୋଭନରେ ଛାତ୍ରମାନେ
ବିଚଳିତ ହେବାର ଆଦୌ ଅବକାଶ ନଥିଲା ।
ଛାତ୍ରଜୀବନର ପଦ୍ଧତି ନିୟମବଦ୍ଧ
ଥିଲା । ଆହାର ବିହାର ସ୍ନାନ ପାନ
ବାକ୍ୟ ବ୍ୟବହାରର ସବୁଥିରେ ସଞ୍ଜମ
ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା ।
ପ୍ରକୃତିର ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଉତ୍ସଙ୍ଗରେ
ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ ବିଚରଣ କରିବା ଲାଗି
ଛାତ୍ରମାନେ ଯଥେଷ୍ଟ ସୁବିଧା
ପାଉଥିଲେ । ପରୀକ୍ଷା ଉଦ୍ବେଗ
ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣକୁ ଏତେ ଆକୁଳ
କରୁନଥିଲା । ଗୁରୁଙ୍କର ବାତ୍ସଲ୍ୟ-ପ୍ରୀତି
ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେମାନଙ୍କ
ହୃଦୟକୁ ପୁଲକିତ କରି ରଖିଥିଲା ।
ଶିକ୍ଷା ଧର୍ମାନୁଷ୍ଟାନର ଅଙ୍ଗ
ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା । ସ୍ଥୁଳରେ
ସେ କାଳର ଛାତ୍ରଜୀବନ ସରଳ, ସଞ୍ଜତ, ଶୁଦ୍ଧ, ଶାନ୍ତ, ସୁମଧୁର ଥିଲା । ସେ କାଳର ଅବସ୍ଥା
ଏ ଯୁଗରେ ଫେରାଇ ଆଣିବା ଅସମ୍ଭବ ।
ମାତ୍ର ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟରକ୍ଷା
ଏବଂ ବଳାଧାନ ନିମନ୍ତେ ସେ କାଳର
କୌଣସି କୌଣସି ରୀତିକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ
ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ଥଳବିଶେଷରେ ପରୀକ୍ଷା
ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଅସଙ୍ଗତ
ହେବନାହିଁ । ଲଣ୍ଡନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର
ଏମ.ଡି.
ଡାକ୍ତର
ଲାଙ୍କେଷ୍ଟର ଜଣେ ପ୍ରବୀଣ ଚିକିତ୍ସକ ।
ସେ ଯକ୍ଷ୍ମା
ଓ କ୍ଷୟରୋଗ ସମ୍ୱନ୍ଧ ଅନୁସନ୍ଧାନ
କରିବା ଲାଗି ଭାରତ ଗଭର୍ଣ୍ଣମେଣ୍ଟଙ୍କ
ଦ୍ୱାରା ନିଯୁକ୍ତ ।
ସେ ଥରେ
ସତ୍ୟବାଦୀର ବନ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଦେଖିବାକୁ
ଆସିଥିଲେ । ପ୍ରଶସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନର
ଗଛମୂଳେ ଅଧ୍ୟାପନା ଦେଖି ସେ ଅତିଶୟ
ପ୍ରୀତ ହୋଇଥିଲେ । ସେ ମତ ବ୍ୟକ୍ତ
କରିଥିଲେ ଯେ ଭାରତର ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ
ଏହିପରି ବିଦ୍ୟାଳୟ ହୋଇପାରେ
ଏବଂ ହେବା ଉଟିତ । ଏ ରୀତି
ବିଦ୍ୟାଳୟଦ୍ୱାରା ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର
ଯକ୍ଷ୍ମା ବା କ୍ଷୟରୋଗର ଆଶଙ୍କା
ବହୁ ପରିମାଣରେ କମିଯିବ ବୋଲି
ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ । ଏହିପରି ପୂର୍ବର
ଆଉ କୌଣସି କୌଣସି ଶିକ୍ଷାରୀତି
ମଧ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କରାଯାଇପାରେ ।
ଶିକ୍ଷା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଜାତୀୟ
ଉନ୍ନତିର ମୂଳଭିତ୍ତି ଏବଂ ଛାତ୍ରମାନେ
ସମାଜର ଓ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଭାବୀ ଆଶା ।
ସେମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ ସବଳ କରିବା
ଲାଗି ସମାଜ ଶିକ୍ଷକ ଶାସକ ସମସ୍ତଙ୍କର
ତତ୍ପର ହେବା ସବର୍ଥା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ।
(ସତ୍ୟବାଦୀ,
୨ୟ
ଖଣ୍ଡ ୫ମ ୬ଷ୍ଠ ଓ ୭ମ ସଙ୍ଖ୍ୟା - ୧୯୧୬)
